Droomjob: 6 meter onder water of liever 30 meter boven de grond?

“Twee jaar geleden moesten we tijdens een erge sneeuwbui aan de slag op de Antwerpse Boerentoren. Dan ben je blij wanneer je weer beneden staat” (Martijn van der Knaap, klimmer)

Werken in openlucht, het is een verre droom voor de hedendaagse kantoormens. Maar wat doe je wanneer je werkvloer diep onder water of net hoog boven de grond ligt? Een dag in het spoor van de beroepsduikers bij K&C Diving en de klimmers van THAD.

Een killige zondagmorgen in het Limburgse Lanaken. Onder de brug over het Albertkanaal hebben de duikers van K&C Diving hun tenten opgeslagen. De brug is aan vervanging toe en wordt medio april opgeblazen.

Doorheen de brug lopen telefoon- en glasvezelverbindingen die eerst omgeleid moeten worden, voordat de brug kan worden gesloopt. En daar komen de duikers in the picture. Er werd geopteerd voor een geul in de kanaalbodem, waarin de kabels worden neergelaten en afgedekt. De mannen werken vandaag onder tijdsdruk: deze klus kan enkel op zondag worden uitgevoerd, wanneer er geen binnenscheepvaartverkeer is, en om 22 uur wordt het kanaal weer vrijgegeven.

Eten in het water

Het is 9 uur, tijd voor een ontbijtje. De hele ploeg is immers al sinds zes uur vanochtend bezig met het afzinken van de zware kabel. De duikers komen het kanaal niet uit voor hun koffiekoek, maar eten doodgemoedereerd dobberend in het water, dat vandaag een temperatuur heeft van ‘een comfortabele vier graden’.

Duiker Philip gaat het water in. Een viertal collega's helpen hem in zijn impressionante duikpak met de zware schroefhelm, waarin een zuurstofslang en intercom zijn ingebouwd. In deze omstandigheden kan een duiker drie uur in het water blijven. Om veiligheidsredenen wordt hij in het water steeds bijgestaan door twee andere collega's.

Video-opnames onder water

Op de andere oever treffen we Bert, een van de medestichters van het bedrijf. Hij heeft zelf twintig jaar ervaring als duiker. Vandaag houdt hij samen met zijn collega Michel een oogje in het zeil vanuit de bestelwagen met ‘controls’. Van hieruit krijgt duiker Laurent, die al sinds half negen in het water zit, lucht, en via een radioverbinding kunnen de collega's op de oever contact houden.

Ondanks het indrukwekkende arsenaal, is het werk dat de duikers vandaag voor de kiezen krijgen, erg basic. Vaak is het werk veel gecompliceerder. Zo wordt het team ingeschakeld voor de inspectie van sluizen en schepen, boor-, slijp- en laswerken, beton storten en bekistingen. Desgewenst maken ze onder water ook video-opnames. Ook wanneer de brug in Lanaken wordt gedynamiteerd, zullen ze standby staan om de vaargeul zo snel mogelijk vrij te maken.

Geen knelpuntberoep

Een onderwaterwerker is in de eerste plaats een geschoolde vakman. Wie het vak wil leren, moest tot voor kort naar het buitenland voor opleiding. Sinds kort biedt Syntra in Antwerpen een opleiding operator onderwaterwerken aan.

Bert wil het onderwaterwerk echter geen knelpuntberoep noemen. ‘Er is genoeg belangstelling voor’, klinkt het. ‘Maar slechts weinig kandidaten zijn uit het goede hout gesneden. Je kunt beter een goede vakman leren duiken dan omgekeerd; uiteindelijk is dat duikpak ook maar een manier om op je werk te raken.’

Bovengronds

Van onder- naar bovengronds. We treffen Martijn van der Knaap en Tjorven De Malsche in een afgedankte steengroeve in Comblain-au-Pont in Luik. De twee beroepsklimmers zijn bezig een parcours voor rotsklimmers aan te leggen tegen een dertig meter hoge wand, nadat ze eerst het gesteente verwijderd hebben dat door de wintervorst los is komen te zitten.

Nederlander Martijn woont intussen 14 jaar in België. ‘Ik liep stage in Comblain en ben er lange tijd blijven werken als buitensportinstructeur. In dezelfde periode leerde ik ook mijn vrouw kennen, die hier in de buurt werkt.’

Heel hoog poetsen

Ook de samenwerking met Tjorven dateert uit die periode. ‘We zitten al elf jaar op elkaars kap’, lacht Tjorven. Martijn is intussen zeven jaar zelfstandig aan de slag onder de noemer ‘THAD: Travaux en Hauteur et d'accès difficile’. ‘Zeg maar gerust: alle klussen waar je met een ladder niet bij kunt.’

Een vlag die vele ladingen dekt, zo blijkt. De mannen van THAD inspecteren zend- en gsm-masten, voeren hoog boven de grond onderhoudswerken en herstellingen uit of helpen bij het omzagen van hoge bomen. ‘Het werk is niet altijd even ingewikkeld’, zegt Martijn. ‘Soms komt het erop neer dat je heel erg hoog aan het poetsen bent.’

Weer en wind

Vandaag zijn de werkomstandigheden aangenaam: een bleek zonnetje en weinig wind. Martijn herinnert zich andere dagen.

‘Soms werken we door in het donker; met wat extra spotlights en een lamp op je helm, lukt dat best. De zwaarste klus was het reinigen van een cementoven. In die toren was het minstens veertig graden. Er moest een hele laag cementresten weggebeiteld worden. Om het kwartier werd je afgewisseld, anders was de hitte niet te harden. Twee jaar geleden moesten we tijdens een erge sneeuwbui aan de slag op de Antwerpse Boerentoren, om te verhinderen dat er beton naar beneden kwam. Dan ben je blij wanneer je weer beneden staat.’

Cowboystreken

Zijn Martijn en Tjorven nooit bang om te vallen? ‘Je moet vertrouwen op je materiaal’, zegt Martijn. ‘Tenslotte hang je vast met twee dynamische touwen en een gordel. Elke dag check je het materiaal voor je naar boven gaat, jaarlijks wordt het ook extern gekeurd. En bij de minste twijfel: vervangen! Er zijn risico's, maar dit werk is al bij al minder gevaarlijk dan werken met hoge stellages: daar kun je vanaf vallen, of materiaal naar beneden laten vallen. Hier hangt alles en iedereen stevig vast.’

‘Voor cowboystreken is er sowieso geen plaats,’ vult Tjorven aan. ‘Niet alleen heeft het geen zin, het is ook nefast voor de veiligheid. Je hoofd erbij houden is de boodschap.’

(ml) – Foto’s: (bd & hr) 

06/04/2012

  • 06 april 2012