Termijn

Ruth Lasters
Ruth Lasters is leerkracht Frans in Borgerhout. Van haar verschenen de romans Poolijs en Feestelijk Zweet.

Als de deur van de firma 's ochtends achter hem dichtvalt, krijgt Dirk Machels altijd even het gevoel dat hij er levenslang zal moeten blijven, dat ‘ooit met pensioen gaan’ slechts een verzinsel van het management is om de gemoederen rustig te houden, opstanden te vermijden.

Tot onlangs kon hij zichzelf kalmeren door naar de diepe rimpels van facturiste Katja te staren, naar Willems kalende kruin en de dikke brillenglazen van Servaes van de Service. Stuk voor stuk tekenen van veroudering, van het feit dat zijn collega's - net als hij - reeds veel van hun tijd hebben uitgezeten in het bedrijf, nog minder dagen moeten werken dan zij er reeds gepresteerd hebben.

Jaren heeft Dirk zich vastgehouden aan al die uiterlijke bewijzen van het naderen van zijn pensioen, zijn invrijheidstelling. Maar sinds Mira Staffels en Boris Leys, twee bijzonder knappe verschijningen, hun intrede hebben gemaakt op de dienst, verbergen zowat al zijn collega's hun leeftijd door rimpeldekkende fond de teint, grijze haren verhullende kleurspoelingen of het dragen van lenzen, in plaats van onflatteuze monturen.

Sinds zij hun ouderdom, het verstrijken der dagen, maskeren, lijkt de tijd wel stil te staan voor Dirk, die zich elk uur benauwder voelt. Een aftelklok maakt hij daarom, die tot op de seconde weergeeft hoeveel dagen hij nog moet werken: zeven volle jaren die - hoewel hij er reeds een vijfvoud heeft opzitten - nooit zullen voorbijgaan, zo lijkt het. Pas als hij stiekem voor élk van zijn collega's zo'n afteldisplay heeft ontworpen en om de haverklap ook hun werktermijn kan aflezen - vaak nog veel langer dan de zijne - brengt een blik in zijn bureaulade werkelijk soelaas. En al gauw voelt hij zich eerder verbonden met al hun verspringende cijfers dan met henzelf.

15.840 minuten of nog slechts 11 dagen staan er op zijn eigen aftelklok als de begeerlijke, maar ook bemoeizieke Mira bij het zoeken naar nieuwe post-its, de lade van Dirk - die even bij de koffieautomaat staat - opentrekt en bij het zien van al die knipperende rode displays, meent dat het bommen zijn en de firma bijeenkrijst. Met een hysterische evacuatie tot gevolg, tijdens welke Servaes, de panikeur, een kleine beroerte krijgt waardoor Machels niet alleen langer dan gepland zal moeten werken om hem te vervangen, maar veel erger nog: onbepaald langer. Het valt immers onmogelijk te voorzien wanneer Servaes volledig zal hersteld zijn.

Zo van slag is Dirk door die ongedefinieerde, onaftelbare dienstverlenging, dat hij steeds vaker denkt dat hij reeds 42 jaar in dat vale gebouw zit omwille van een vreselijk vergrijp, iets met explosieven dat hij zich niet helemaal kan herinneren.

‘En gij, wat hebt gij uitgestoken dat gij hier al zo lang zit?’, vraagt hij dan aan al zijn collega's, uiteindelijk eveneens aan de manager en CEO, de vergaderzaal binnenstormend. Als zij verbijsterd ‘niets’ antwoorden, grinnikt Machels en buldert in volle ondernemingsraad: ‘Ja, ja, dat zal wel.’ 

(rl) 

09/11/2012

  • 09 november 2012