Slot

In de keuken schep ik de schuimlaag van mijn Senseo weg in de afwasbak. Tijdens de schoolvakanties is er niet genoeg volk op kantoor om degelijke koffie te zetten, maar op deze manier valt hij nog net te drinken.

2 november 2012

Delen

san f. yezerskiy
San F. Yezerskiy combineert een voltijdse job in de Vlaamse film met een prille carrière als schrijver.

Het is halftwee en ik ben al klaar met het werk dat ik vandaag per se af wilde hebben. De poetsvrouw en ik praten in het Frans over het plantje op mijn bureau. We begrijpen niet waarom het zoveel van zijn blaadjes verliest, het krijgt nochtans meer dan water genoeg. Het gesprek vlot niet echt, maar we improviseren ons erdoorheen. Ik ben de Charlie Parker van de licht ongemakkelijke anderstalige kantoorpraatjes.

Wanneer ik weer alleen ben, merk ik pas hoe verkouden ik ben. Ik heb ondertussen zoveel aspirine geslikt dat mijn bloed stilaan doorzichtig moet zijn geworden. Mijn ijle hoofd brengt mij helemaal in de juiste stemming om te beginnen aan mijn allerlaatste column in deze bijlage.

De allerlaatste. Ik ben niet de man van het grote afscheid. De laatste keer dat ik ergens wegging, ben ik in alle stilte langs de achterdeur vertrokken. Er viel ook niets te vieren: ik had mijn werk opgezegd zonder uitzicht op iets nieuws. Alleen zo, dacht ik, zou ik voldoende gemotiveerd zijn om te zoeken naar iets dat me beter lag, iets voltijds, in een sector die bij mijn diploma paste. Daarnaast wilde ik voor mijn plezier een eigen bedrijfje beginnen en alle schrijfwerk aannemen dat mij in de schoot viel.

Achteraf bekeken verbaast het mij niet alleen dat alles precies is gelopen zoals ik het had gepland, maar vooral op hoeveel goedkeuring die beslissing destijds kon rekenen van de mensen rondom mij. Zonder uitzondering bevestigde iedereen wat een dappere zet het wel was en dat dat precies is wat je moet doen wanneer je niet langer gelukkig bent met je werk. Dat ze zelf ook wel het lef zouden willen om zo'n sprong te wagen, maar ja, die lening, he, en dat huis.

Dat alles stond in schril contrast met de reacties die ik enkele maanden geleden kreeg, toen ik voor het eerst liet vallen dat ik misschien wat minder wilde gaan doen. Meteen opperde iedereen dat het een tijdelijk dipje was, dat ik mij er wel doorheen zou slaan (de aardigen) of dat ik niets had om over te klagen (de anderen). Af en toe neen zeggen past niet in het adagium van de creatieve twintiger die koketteert met zijn zestigurenweek en zijn slaapgebrek, die na het overwerken nog 's nachts de kroeg induikt en de volgende ochtend aan een korte douche genoeg heeft om weer door te kunnen - maar dat ben ik niet en dat ben ik nooit geweest. Ik had mezelf vastgereden, op zoveel voorstellen ja gezegd dat ik geen enkel daarvan zo goed kon doen als ik zou willen. Maar stoppen met iets waarop je jarenlang hebt gewacht, kost oneindig meer lef dan ontslag nemen in een job waaraan je een hekel hebt.

De allerlaatste. Ik betrap me erop dat ik zomaar wat voor me zit uit te staren. Misschien is het tijd voor nog een koffie. Ik trek de deur naar de keuken open. Opnieuw vallen er blaadjes van de plant.

(sfy) 

Ontvang de nieuwste tips over werk en carrière

Meer dan 440.000 Jobat gebruikers zijn wekelijks op de hoogte

Aanbevolen jobs

Wij jij ook meer verdienen, leukere collega's of minder file ?

De job werd bewaard

Je kan je bewaarde jobs terugvinden onderaan deze pagina, maar ook op de homepage en in Mijn Jobat.

Wil je ze ook op andere toestellen kunnen bekijken? Meld je dan aan.