Schaamte

Bij momenten vraag ik mij af hoeveel mensen zich schamen voor het werk dat zij doen. Zo ben ik er bijvoorbeeld ooit in geslaagd om twee jaar voor een vzw te werken zonder ook maar één keer iemand te vertellen wat ik daar precies deed. Zelfs mijn beste vrienden wisten hoogstens dat ik drie dagen per week naar Brussel ging en dat de mails die ik hen van daaruit stuurde van een obscuur e-mailadres kwamen.

19 oktober 2012

Delen

San F. Yezerskiy
San F. Yezerskiy combineert een voltijdse jobs in de Vlaamse film met een prille carrière als schrijver.

Niet dat die vzw op zich niet koosjer was - integendeel zelfs, in theorie stond zij een heel sociaal en nobel doel voor -, alleen moest ik er elke dag acht uur vullen met de saaiste, meest irrelevante taakjes denkbaar, die mij bovendien geld noch waardering opleverden. Wanneer ik toch eens een opdracht kreeg die iets meer creatieve inbreng vroeg, verdween die inbreng achteraf genadeloos bij het oud papier. Om aan te tonen hoe welkom mijn werkgever mij liet voelen: gedurende mijn hele periode daar moest ik iedere ochtend op de computer inloggen met de naam en het wachtwoord van het meisje dat er vóór mij werkte.

Tegelijk leek er op die schaamte een immens taboe te rusten. Overal waar ik kwam, hoorde ik leeftijdsgenoten om ter hardst schreeuwen dat hun job de leukste, meest glamoureuze, meest bevredigende ter wereld was. Allemaal hadden ze het druk-druk-druk, dolden ze met hun collega's, overspoelden ze Facebook en Twitter met foto's van lunches en bedrijfsuitjes. Het is een natuurlijk verlangen dat ik ook diezelfde trots wilde halen uit mijn werk, want of we dat nu fijn vinden of niet, een groot deel van onze identiteit wordt bepaald door wat we doen tussen negen en vijf.

Dat maakt het zo vervelend dat ik mij nu bij momenten zelfs schaam voor werk dat ik wél graag doe. Als uitloper van mijn hoofdjob, waarover ik in tegenstelling tot de vorige met veel plezier vertel, word ik wel eens uitgenodigd voor een filmfestival. Ik kan niet overweg met uitnodigingen. Veel liever nog betaal ik tot in de eeuwigheid mijn tickets uit eigen zak dan dat ik nog één keer een volledige rij wachtenden moet voorbijsteken om aan een aparte balie een meisje ervan te overtuigen dat mijn naam écht ergens op één van haar lijsten staat, terwijl achter mij honderd boze toeschouwers zich afvragen wie ik wel denk dat ik ben.

Sterker nog: ik heb mijzelf nog nooit aan iemand voorgesteld als schrijver, zelfs niet sinds ik voor deze onzin word betaald en daar dus strikt genomen méér recht op heb dan negentig procent van de mensen die zich wél schrijver noemen - omdat ze vier jaar geleden eens zijn begonnen aan een semi-autobiografische drugsroman. Maar precies omdat ik weet welk beeld mensen hebben van iemand die zichzelf schrijver noemt, verzwijg ik nog het liefst van al wat ik iedere avond doe.

Afgelopen weekend zat ik met enkele vrienden op restaurant. Het was een prachtige avond vol drank en gesprekken over liefde en werk, tot de ober de rekening bracht en vroeg: ‘Ik heb met mijn collega gewed voor een pint dat jullie schrijvers zijn, klopt dat?’. Ik heb alles ontkend. Uit schaamte.

(sf) 

Ontvang de nieuwste tips over werk en carrière

Meer dan 440.000 Jobat gebruikers zijn wekelijks op de hoogte

Aanbevolen jobs

Wij jij ook meer verdienen, leukere collega's of minder file ?

De job werd bewaard

Je kan je bewaarde jobs terugvinden onderaan deze pagina, maar ook op de homepage en in Mijn Jobat.

Wil je ze ook op andere toestellen kunnen bekijken? Meld je dan aan.