Column

Kleiner

Ruth Lasters
Ruth Lasters is leerkracht Frans in Borgerhout. Van haar verschenen twee romans: Poolijs en Feestelijk zweet.

Bij Readyfix Raamkozijnen is men op maandag vreemdgenoeg veel beter gemutst dan op vrijdag. Het slechte humeur neemt er toe naarmate het einde van de week nadert, in plaats van omgekeerd zoals in de meeste bedrijven. Ceo Seyers, alias ‘De schorpioen’, laat immers niemand met een goed gevoel het weekend ingaan.

Waar hij de eerste vier werkdagen nauwelijks te bespeuren is, sluipt hij vrijdag door de firma als door een woestijn, klaar om met zijn angel uit te halen naar wie hij ook maar verdenkt van weekenddromerijen. Zaterdagplannen worden tenietgedaan met een vernietigende opmerking of snauw. Zondagverlangens verzanden tot schurende, overal tussen kruipende zelfverwijten, schuldgevoelens, spijt. Zelfzekere collega’s geeft hij pijnlijke commentaren verpakt als complimenten, die soms pas na uren het volle bewustzijn van het doelwit bereiken. Gifpijlen met ingebouwde timers.

Tegen sluitingstijd voelt iedereen zich brozer dan ooit, fijner, zomaar wegglipbaar tussen de vingers van een gesloten hand, kleiner. En terwijl bijna de godganse loonslavernij het weekend inluidt met bier van hoge gisting of een welriekende badparel die vanop grote hoogte in de kuip wordt gekeild, rijden de collega’s van Readyfix bedrukt naar huis. Om niets anders te doen dan in te loggen op een internetforum, speciaal opgericht voor het gezamenlijk verwerken van Seyers’ uitspraken. Een mentaal antigifcentrum waardoor het meeste gepieker over het werk dan toch ten laatste zondagmiddag plaatsmaakt voor een lusteloze moeheid die op ontspanning lijkt, of toch op de herinnering daaraan.

Als er begin januari over goede voornemens wordt gepraat, besluit het team om zich het komende jaar niet meer te laten minimaliseren door Seyers. Zij nemen zich voor om voortaan voor elke kleinerende vrijdagsnauw, zijn bureau een millimeter lager te maken, kwestie van de hun ontnomen ‘hoogte’, dan maar terug te vorderen in natura. Maandag na de werkuren verslepen zij het meubel stiekem naar de schrijnwerkerij om de poten al meteen zo’n twee centimeter te verkorten. Allicht werken non-verbale boodschappen het best in het geval van De Schorpioen, meent het team. Niets is immers zo onloochenbaar als een tafel waar plots wat aan veranderd blijkt.

Maar Seyers doet ’s anderendaags alsof hij niets opmerkt. Hoezeer zijn bureau ook wordt verlaagd de komende weken, hoe fel hij ook moet voorover leunen om bij het werkblad te raken, hij werkt ongestoord verder. Pas als zijn bureau nog slechts de hoogte heeft van een salontafel, roept hij zijn personeelsleden samen. De stukjes hout die zij er hebben afgezaagd en als trofeeën van verzet op hun pc hadden geplaatst, staan plots voor hen uitgestald op het superlage meubel. ‘Aangezien mijn bureau standaardafmetingen heeft en dus zo’n 74 cm hoog is, moeten deze balkjes in verhouding zo’n 46 cm zijn, nietwaar?’, zegt Seyers, één van die minuscule houtrestjes naast zijn tafel houdend. ‘Ideaal dus om er, als geschenk voor 2012, nieuwe stoelen voor jullie uit te laten maken.’

(rl) 

12/01/2012

  • 12 januari 2012