Vorige

1 van 107

Volgende
Volgend artikel:

Zij lieten het ziekenhuis draaien tijdens de coronapiek

Achter de schermen van UZ Leuven

Zij lieten het ziekenhuis draaien tijdens de coronapiek

6 november 2020
Steven Schrevens
“De dankbaarheid van patiënten was enorm.” (Steven Schrevens, medewerker patiëntenvervoer)
De coronacrisis bracht niet alleen kommer en kwel, maar ook solidariteit en samenhorigheid met zich mee. In UZ Leuven bijvoorbeeld meldden enkelen honderden collega’s – zorgverleners uiteraard, maar ook logistiek, administratief én schoonmaakpersoneel – zich vrijwillig aan om op een COVID-afdeling mee te draaien. Het leverde vriendschappen voor het leven op.

Steven Schrevens, medewerker patiëntenvervoer: “Na een lange tijd als buschauffeur te hebben gewerkt, koos ik vorig jaar voor een job in de zorg. Samen met mijn collega’s regel ik het vervoer van de patiënten in het ziekenhuis. Normaal is dat een zeer actieve job, maar door de uitbraak van het coronavirus en het uitstel van de onderzoeken viel het ritme ineens stil. Omdat stilzitten niets voor mij is, ging ik met plezier in op de oproep van de directie om als logistiek ondersteuner aan de slag te gaan. Samen met nog enkele andere collega’s legde ik alle materiaal klaar die verpleegkundigen in de rode zone nodig hadden.”

“Op korte tijd heb ik een heel arsenaal aan medisch materiaal leren kennen. Het was echt een nieuwe wereld die zich voor mij opende. Het moeilijkste aan de job was zonder twijfel de confrontatie met de patiënten. Ik herinner me een man die zeer moeilijk ademde en geïntubeerd moest worden. Met hem heb ik later, toen hij terug wakker was, kort enkele woorden kunnen wisselen. Zijn dankbaarheid voor wat we deden, was enorm. Aan dat moment moet ik vaak terugdenken.”

An Moens

“Nooit was hygiëne belangrijker dan tijdens de coronapiek”

An Moens, schoonmaakster op de dienst spoedgevallen: “Eerst de lange handschoenen, dan de schort, het mondmasker, een haarkapje, de korte handschoenen, de bril en tot slot het gezichtsbeschermingsmasker. Ja, ik ken ze ondertussen wel, de aankleedprocedure die je moet volgen om op een veilige manier bij COVID-patiënten binnen te gaan. De eerste keren vond ik het ingewikkeld, maar al snel werd het een routine.”

“Dat ik op de spoedafdeling ben blijven werken toen er COVID-patiënten binnenkwamen, was een bewuste keuze. Ik wou er mee voor helpen zorgen dat artsen en verpleegkundigen hier veilig konden werken. Nooit was hygiëne belangrijker dan toen. We poetsten de ruimtes dan ook niet één, maar twee keer voor ze opnieuw gebruikt werden. De poetsdoeken gooiden we nadien altijd weg. Mentaal vond ik de coronapiek soms best lastig, vooral omdat het op den duur over niets anders meer ging. Overal waar ik kwam, was COVID hét gespreksonderwerp.”

Inge Verjans

“Het leek alsof we al jaren samenwerkten”

Inge Verjans, pediatrisch verpleegkundige: “Sinds ik in 2000 als verpleegkundige begon, heb ik altijd tussen de kinderen gewerkt. Op onze afdeling komen kinderen van 0 tot 18 jaar die een operatie aan hart of nieren moeten ondergaan. Zware ingrepen, die altijd veel emoties opwekken. Voldoening ervaar ik dan ook vooral wanneer ik een patiëntje en zijn/haar ouders heb kunnen geruststellen of troosten. Daarom heb ik me eind maart kandidaat gesteld om op een COVID-afdeling te helpen. Ik wou er zijn voor anderen.”

“De beelden die ik als zorgverlener te verwerken kreeg, waren bij momenten hard. In plaats van kindjes zag ik nu volwassen mannen en vrouwen hulpeloos en verward in bed liggen. Fysiek waren zij helemaal op. Sommige patiënten zijn van bij de opstart van onze afdeling tot de stopzetting eind mei bij ons gebleven. Al die tijd hebben zij geen familie of vrienden rondom zich gehad. Naarmate de weken vorderden, kregen wij gelukkig wel meer ruimte om een babbeltje te doen.”

“Het meest hartverwarmende was het contact met de collega’s. Op voorhand kende ik maar een paar mensen en toch leek het alsof we al jaren samenwerkten. Het gevoel van samenhorigheid was enorm, niet alleen tussen de zorgverleners, maar ook met de collega’s die voor de logistiek en de schoonmaak instonden. Het was teamwork zoals ik het nog nooit had meegemaakt. Veel collega’s hebben ook al doorgegeven dat ze er opnieuw willen staan als het nodig is. Ikzelf trouwens ook.”

Ann Belien

“Schrik om zelf besmet te raken, heb ik nooit gehad”

Ann Belien, administratief medewerkster op de afdeling oogziektes: “Iets kunnen betekenen voor anderen, dat is waarom ik al 38 jaar in het ziekenhuis werk. Normaal vind je mij aan de infobalie van de afdeling oogziekten. Toen het ziekenhuis vrijwilligers voor de COVID-afdeling zocht, twijfelde ik eerst. Mijn moeder was niet zo lang geleden overleden, dus ik wist niet of ik het wel zou aankunnen. Het was mijn dochter die me over de streep trok: ‘Doen mama, je zult er anders je hele leven spijt van hebben.’ Ze had gelijk.”

“De dag voor we op de afdeling begonnen, legden de leidinggevenden ons uitgebreid de manier van werken uit. Veel aandacht ging naar onze bescherming. De afdeling was in een groene, oranje en rode zone verdeeld, waarbij die laatste de meeste voorzorgsmaatregelen vroeg. Ikzelf ging als logistiek medewerker aan de slag. Ik vulde het materiaal voor de zorgverleners aan, sorteerde afval, zorgde ervoor dat schorten en maskers bij de sterilisatieafdeling belandden enzovoort. Schrik om zelf besmet te raken, heb ik nooit gehad.”

“Alles bij elkaar heb ik bijna twee maanden op de COVID-afdeling gewerkt. Ik heb er vrienden voor het leven gemaakt. Dat de afdeling van de ene op de andere dag stopte, viel me zwaar. Ik had het lastig om het gewone ritme terug te vinden. Het terugkommoment dat de directie voor ons team organiseerde, heeft me dan ook veel deugd gedaan. Het was zo fijn om elkaar terug te zien en te kunnen bedanken.”

Paulina Sucharzewska

“Nog meer respect gekregen voor wat zorgverleners dagelijks doen”

Paulina Sucharzewska, medewerkers centrale sterilisatieafdeling: “Eten tot bij de kamers van de patiënten brengen, telefoons van familie beantwoorden, boterhammen smeren, afvalzakken verzamelen ... Op de COVID-afdeling was er altijd wel iets waarmee je kon helpen. Ondanks de moeilijke omstandigheden, was er een sterk teamgevoel. Iedereen werkte samen, ongeacht zijn of haar functie. Mijn respect voor wat verpleegkundigen en artsen dagelijks doen, is sinds de coronacrisis alleen maar toegenomen. Hoe zij er elke keer weer voor gaan en hoe ze met de patiënten en hun familie omgaan, daar heb ik veel bewondering voor.”

“Eventjes heb ik zelfs overwogen om zelf aan de opleiding verpleegkunde te beginnen, maar toen bedacht ik dat ik echt niet tegen bloed kan. Geen ideale match dus (lacht). Dat is ook niet erg, want ik doe mijn job op de centrale sterilisatieafdeling van de dienst tandheelkunde nog altijd heel graag. Net als op de COVID-afdeling werken we ook daar met een propere en een vuile zone en moeten we beide strikt gescheiden houden. Dat ik mij kandidaat heb gesteld om op de COVID-afdeling bij te springen, had vooral met nieuwsgierigheid te maken. Ik wou weten wat de ziekte precies deed.”

Jannes Wynants

“Heel wat collega’s van andere afdelingen leren kennen”

Jannes Wynants, operatieverpleegkundige: “Na mijn opleiding verpleegkunde ben ik meteen aan de slag gegaan in het operatiekwartier van UZ Leuven, nu een goed jaar geleden. Ik assisteer bij longoperaties, ingrepen aan de slokdarm en traumagerelateerde operaties. De klemtoon in mijn werk ligt op het verpleegtechnische en minder op het verzorgende. Tijdens mijn stages heb ik ondervonden dat dat me het best ligt. Dat ik elke dag kan bijleren – momenteel zit ik nog in mijn opleidingstraject – bevalt me zeer.”

“Tijdens de coronapiek heb ik zowel op de spoedafdeling als op de tijdelijk opgerichte intensieve afdeling meegedraaid. Op spoed stond ik mee in voor de triage van de patiënten. We namen tests af met een neus- of keelwisser, dienden medicatie toe en leidden de patiënt tot bij de juiste arts. Op de dienst intensieve bemande ik de ‘propere’ zone. Daar bereidden we de medicatie voor die de collega-verpleegkundigen uit de ‘besmette’ zone ons vroegen. Met de patiënten zelf had ik dus meestal geen rechtstreeks contact. Als het erg druk was, sprong ik soms wel bij om patiënten te wassen.”

“Hoewel ik de job met veel plezier heb gedaan, ben ik blij dat intussen alles weer in zijn normale plooi is gevallen. Leuk is dat ik dankzij die ervaring heel wat collega’s uit andere afdelingen ken. Als ik nu een patiënt naar de ontwaakzaal breng, loop ik altijd enkele bekenden tegen het lijf.”

Voel jij je geroepen? De zorgsector is op zoek naar heel wat (nieuwe) werkkrachten!

In samenwerking met MARK Magazine
(Hermien Vanoost) - Foto’s: Wim Feyaerts & Stijn Knapen - Bron: MARK Magazine

  • Jobs voor UZ Leuven

Ontvang de nieuwste tips over werk en carrière

Meer dan 440.000 Jobat gebruikers zijn wekelijks op de hoogte

Anderen bekeken ook

Artikels zoeken

Aanbevolen jobs

Wil jij ook meer verdienen, leukere collega's of minder file ?

Voeg je CV toe
Jobs voor jou zal je betere jobs suggereren gebaseerd op je opleiding, vaardigheden en werkervaring.

Of zoek in 17340 andere jobs