Formulieren

Herwig Bossch is de enige van het bedrijf die neuriet tijdens het invullen van formulieren. Schuldvorderingen, bestelbons, verslagen van klantenbezoeken, Herwig ziet ze als onmiskenbare bewijsstukken van zijn bestaan, waarvoor hij maar al te graag zijn kobaltblauwe parker uit zijn etui haalt.

30 juni 2011

Delen

Ruth Lasters
Ruth Lasters is leerkracht Frans in Borgerhout. Vorig jaar verscheen haar tweede roman Feestelijk Zweet.

Het invullen van de ellenlange jaarlijkse enquête over werkgeluk, heeft zelfs iets feestelijks voor Herwig die er keer op keer een tafelje voor reserveert bij bistro ‘Tanya Tournavis’. Bij heerlijke pastaslierten en ovenverse frangipane, beantwoordt hij de honderdvijftig meerkeuzevragen over professioneel welzijn. Het blad voor de persoonlijke opmerkingen pent hij geduldig vol paragrafen over zijn beroepsmatige ergernissen, immer gevolgd door eenvoudige tips voor het management om deze te kunnen verhelpen. Maar hoe fijn hij zijn suggesties ook formuleert voor zijn bazen, nooit wordt er ook maar één uitgevoerd, wat Herwig na zo’n anderhalf decennium toch enigszins sceptisch begint te stemmen.

Jaar na jaar verwoordt hij zich dan ook minder subtiel, tot hij het laatste blad van de bevraging ronduit vult met scheldproza, waar zelfs Tanya een wenkbrauw voor ophaalt bij het afruimen van zijn tafeltje, maar waar zijn manager hem echter niet voor op het matje roept. Voortaan is het Herwig dus zonneklaar dat de ingevulde enquêtes niet eens worden gelezen, maar louter dienen om een illusie van medebeslissingsrecht te creëren voor het personeel.

Herwig Bossch vijst zijn kobaltblauwe parker uit elkaar. Nog voor het balpenveertje in de Caesar salad van de facturiste stuitert, besluit hij om komaf te maken met alle pro forma-aangelegenheden, zoals die ene bevraging, binnen de firma. Hij maakt een inventaris van alle professionele handelingen die hem slechts formaliteiten schijnen en schat dat zo’n vijftien procent van zijn dagtaak bestaat uit nutteloze bureaucratie. Vervolgens gaat hij op zoek naar al die zomaar ingevulde formulieren. Om het kwaad te kunnen uitroeien dient hij het immers eerst te bewijzen.

Maar bij het oud papier vindt hij slechts foute kopieën en de bak van de versnipperaar telt alleen restjes van reclamefolders. Een vreemde tinteling trekt langs Herwigs rug, een hunkering die hem door de gangen van het bedrijf stuwt, luisterend en zelfs ruikend aan gesloten deuren waar hij nog nooit iemand door naar binnen of buiten heeft zien gaan en waarachter hij hele opslagplaatsen van zinloos papierwerk vermoedt. De ene geheimzinnige ruimte bevat jammer genoeg - zo blijkt na het omkopen van de conciërge - slechts een tweepersoonsbed met nepsatijnen lakens, ruikend naar ontucht, de andere is zelfs nog teleurstellender. Pas aan de vooravond van zijn pensioen vindt Herwig een zaaltje propvol verschraalde documenten, hét archief der pro forma-formulieren.

Tijdens zijn afscheidsfeest onthult hij een reusachtig beeld van papier-maché, getiteld ‘De bureaucraat’. ‘Gemaakt van twintig kilo verticaal geklasseerde verslagen en zestig ongelezen werkgelukbevragingen.’

(rl) 

Ontvang de nieuwste tips over werk en carrière

Meer dan 440.000 Jobat gebruikers zijn wekelijks op de hoogte

Aanbevolen jobs

Wij jij ook meer verdienen, leukere collega's of minder file ?

De job werd bewaard

Je kan je bewaarde jobs terugvinden onderaan deze pagina, maar ook op de homepage en in Mijn Jobat.

Wil je ze ook op andere toestellen kunnen bekijken? Meld je dan aan.