Roger is arbeidsgehandicapt en getuigt…

Roger Ceelen (59) is arbeidsgehandicapt
‘Op voorhand al afgewimpeld’

Roger Ceelen (59) is met een slecht zicht geboren. Als kind zag hij misschien nog iets, zoveel jaren later laat ook de ouderdom zich voelen. Die extra slijtage zorgt ervoor dat Roger vandaag zo goed als niets meer ziet. “Licht en donker kan ik nog waarnemen, maar verder stelt het echt niet veel voor.”

Als kind dacht hij niet te veel na over de gevolgen van zijn handicap. Tot zijn tien jaar volgde Roger les aan een gewone basisschool. Toen dat te moeilijk werd, verhuisde hij naar de blindenschool in Sint-Lambrechts-Woluwe. “Niet evident voor iemand uit Oost-Limburg. We praten nu over de jaren zestig, toen er van snelwegen nog geen sprake was.”

‘Meer studie- en beroepsmogelijkheden voor slechtzienden’

Bovendien kon hij in Woluwe niet verder studeren dan het lager middelbaar. “Daarna kregen we wel nog een specialisatiejaar telefonie. Dat was ongeveer de enige beroepskeuze die er toen voor blinden voorhanden was. Pas eind jaren tachtig, met de opkomst van de computer, kwamen er meer studie- en beroepsmogelijkheden voor slechtzienden.”

Uiteindelijk was Roger negentien toen hij de blindenschool verliet en zich inschreef als werkzoekende. Het vinden van een job viel echter niet mee. “Drie jaar heb ik gestempeld tot ik in 1971 een job vond als telefonist bij een autobandenbedrijf. Mijn grote geluk was dat die werkgever nogal sociaalvoelend was en dat mijn broer er werkte als vrachtwagenchauffeur. Zo ben ik daar kunnen starten. Maar de job zelf viel heel goed mee. We deden zaken in Europa, Amerika, Canada en Saudi-Arabië. Met mijn stem kwam ik zo in een heel groot stuk van de wereld.”

‘Ik maak me nuttig, dat wordt geapprecieerd’

In 1981 ging het autobandenbedrijf echter failliet en stond Roger weer op straat. Om zijn kansen op een nieuwe job te vergroten, volgde hij een opleiding bij de toenmalige RVA. “Bij sollicitaties wou ik niet door de mand vallen door mijn gebrekkige talenkennis of omdat ik niet te best kon typen.”

Die inspanning loonde want eind 1984 vond Roger een nieuwe baan als telefonist en receptionist bij de gemeente Hamont-Achel. Vijfentwintig jaar later is hij daar nog steeds aan de slag. En daar is hij zeer tevreden mee want solliciteren als blinde is geen lachertje, herinnert hij zich. “Vaak word je op voorhand al afgewimpeld. Eigenlijk zouden al die werkgevers moeten geïnformeerd worden door mensen met ervaring ter zake want een bedrijf dat moet kiezen uit iemand met of zonder handicap, heeft die keuze meestal snel gemaakt. Dat voelde ik toen aan, en dat zal wel nog altijd zo zijn.”

Maar, zo vindt Roger, er hangt veel van jezelf af. “Als je dan toch een job vindt, hou je er best rekening mee dat een blinde op de werkvloer ook voor je collega’s een niet alledaagse situatie is. Sociaal zijn, helpt al veel. Tonen dat je wil werken ook. Als ik het niet te druk heb met mijn eigen werk ga ik zelf op zoek naar andere taken: het aanvullen van de enveloppen, het kopieerpapier, de post verdelen ... Dat zijn kleine zaken, maar je maakt je nuttig en dat wordt geapprecieerd.”

(wim.verdoodt@jobat.be)   

Meer info over Arbeidshandicap

11/06/2009