Trouw

Na vijfentwintig jaar trouwe dienst zou ook Sylvain Puyssen met de grote baas gaan eten in restaurant De vin. Hij zou er een vergulde pen in ontvangst nemen, tenminste als hij het hoofdgerecht zou halen.

15 oktober 2009

Delen

Ruth Lasters
Ruth Lasters is leerkracht Frans in Borgerhout. In 2007 won ze met haar roman Poolijs de Debuutprijs.

Sylvain had dozijnen klanten binnengehaald voor het bedrijf, hij had een paar keer het hoogste jaarrendement gehaald, maar het halen van het hoofdgerecht in De vin, leek hem niet evident. Een stresserende aangelegenheid was dat etentje voor hem, daar hij slechts zo’n halfuur social talking aan één stuk verdroeg zonder zich vreselijk beklemd te voelen. Sylvain tobde dan ook over de festiviteit en zijn begripvolle echtgenote stelde voor om al eens op voorhand te gaan eten in De vin, kwestie van het hele opzet te kunnen visualiseren en zo de stress die het veroorzaakte, uit te schakelen.

Zij waren daar op een vrijdag marbré van bosduif gaan eten, maar de verhoopte rust was niet opgetreden. Integendeel, Sylvain tobde nu in kraakheldere beelden over de feestlunch en dus zat er niks anders op dan de therapie te herhalen. Die zaterdag keerden zij reeds terug naar hun mahoniehouten tafeltje en spendeerden er, de vorige sessie meegeteld, een bedrag ter grootte van een schijf van hun hypotheeklening. Zijn vrouw had gezegd dat zij zo’n driehonderdzestigste van hun huis hadden opgegeten in De vin, ongeveer een halve vierkante meter van hun hal of slaapkamer.

En toen was het dus zover en zaten zij daar tegenover Sylvains baas. Er werd gepocht over een pas afgestudeerde dochter en een zweefvliegende zoon en alles verliep vlekkeloos. Sylvain haalde het hoofdgerecht en nam daarna de vergulde pen in ontvangst.

Eenmaal hij het geschenk op zijn schoot had gelegd, viel zijn blik op de grijze das die zijn baas – zo herinnerde Sylvain zich plots – ook had gedragen tijdens een hoogst vernederend evaluatiegesprek jaren geleden. Alle kwetsuren van de voorbije kwarteeuw schoten Sylvain plots te binnen en onbewust begon hij de pen onder tafel uit elkaar te prutsen. Pas toen Meneer Wuyts hem vroeg om de pen even terug te geven om de gravering van het firmalogo te tonen aan zijn vrouw, merkte Sylvain dat alle onderdelen los op zijn schoot lagen, van de penpunt tot het sierringetje dat net nog bovenaan de vullinghouder zat.

Zijn baas herhaalde zijn verzoek en voor Sylvain het besefte, had hij dat sierringetje op tafel gegooid. Het stuiterde even op de rand van Mevrouw Wuyts’ bord en zonk toen weg in de truffelremoulade. Als verdoofd hoorde Sylvain zichzelf zeggen: ‘Eén enkele keer was ik afwezig en u verweet het me!’ Vervolgens gooide hij het dopje op tafel, daarbij iets brullend over een andere oude kwetsuur. Zo ging hij verder tot ook de inktvulling en de houder tussen de glazen waren beland en iedereen, ook zijn eigen vrouw, verbouwereerd de tafel had verlaten. Toen viste Sylvain de penonderdelen opnieuw bij elkaar. Hij zou ze weer in elkaar vijzen, die pen, ze in één stuk bewaren, even maar, precies de tijd die nodig was voor het schrijven van een nieuwe sollicitatiebrief.

Ontvang de nieuwste tips over werk en carrière

Meer dan 440.000 Jobat gebruikers zijn wekelijks op de hoogte

Aanbevolen jobs

Wij jij ook meer verdienen, leukere collega's of minder file ?

De job werd bewaard

Je kan je bewaarde jobs terugvinden onderaan deze pagina, maar ook op de homepage en in Mijn Jobat.

Wil je ze ook op andere toestellen kunnen bekijken? Meld je dan aan.