Stressteam begeleidt politiemensen na traumatische incidenten

Sara Belmans
“Wie een ingrijpend incident heeft meegemaakt, heeft vaak een tunnelvisie: je weet wel wat jij gedaan hebt, maar waar waren de anderen op dat moment?" (Sara Belmans, Federale Politie)

Een schietincident tijdens de werkuren? Als eerste ter plaatse na een zwaar verkeersongeval? Het werk van politiemannen en -vrouwen houdt meer risico's in dan dat van – om maar iets te zeggen – een journalist. Geen wonder dat er op dat vlak nazorg voor de politiemensen is voorzien.

Sara Belmans is al negen jaar lang psychologe bij het stressteam van de Federale Politie. “Terwijl de medische dienst zich bezighoudt met de lichamelijke gezondheid van onze collega's, zorgen wij voor het psychosociale luik”, vertelt ze. “Wij zijn als dienst permanent, zeven dagen op zeven en 24 uur op 24, beschikbaar en worden opgeroepen bij schietincidenten, agressie tegen agenten, maar ook wanneer er een aanslag is. Dan komen wij ter plaatse om de betrokken agenten bij te staan.”

Eenmaal ter plaatse – en ná afloop van het incident, uiteraard – laat Sara de betrokken agenten vertellen wat er precies gebeurd is. “Vaak zijn ze dan nog in shock”, weet ze uit ondervinding. “We doen dan aan psycho-educatie en leggen uit wat ze zullen ervaren de komende dagen. Ze zullen waarschijnlijk slecht slapen, wat emotioneler zijn ... Mensen moeten weten dat dat normale reacties zijn waarover ze zich geen zorgen moeten maken. Als ze zich ook nog eens ongerust maken omdat ze slapeloze nachten hebben, wordt het alleen maar erger.”

Tunnelvisie doorbreken

Zo'n week na het incident volgt een debriefing. Die gebeurt doelbewust in groep. “Wie een ingrijpend incident heeft meegemaakt, heeft vaak een tunnelvisie: je weet wel wat jij gedaan hebt, maar waar waren de anderen op dat moment? Agenten die geschoten hebben, denken soms dat ze hun collega in gevaar brachten. Door ze opnieuw samen te brengen en elkaar vragen te laten stellen, ontdekt die dan bijvoorbeeld dat de collega in kwestie ergens anders was en dus géén gevaar liep. Die debriefing zorgt ervoor dat de collega's het in hun hoofd niet nóg erger maken.”

Wat Sara en haar collega's níet doen, is dieper ingaan op de emoties, noch ter plaatse, noch tijdens de debriefing achteraf. 'Vertel eens hoe je je voelt' is uit den boze, want dat kan het trauma net versterken. “Op die manier verhoog je het risico op PTSS, een posttraumatische stressstoornis.”

De begeleiding na een incident is niet verplicht, al zijn er wel een aantal teams waarvan de medewerkers eenmaal per jaar op gesprek moeten komen voor een psychische check-up. Dat is bijvoorbeeld het geval voor de rechercheurs die rond kindermisbruik werken of veel in contact komen met lijken, verduidelijkt Sara.

Lees verder:

Erkenning 

In samenwerking met MARK Magazine
(tv) - Bron: MARK Magazine 

Meer info over Welke job past bij mij? , Waar vind ik jobs? , Gelukkig op het werk , Gezondheid , Overheid

13/07/2017