Ontsnapt uit de gouden kooi: 5 getuigen

Annemie D'Haemer
“Mijn man en ik hadden de droom om ooit zelfstandig te worden.” (Annemie D’Haemer, A.S.Adventure)

Berichten rond burn-out en stress zijn niet uit het nieuws te slaan. Vaak heeft het te maken met de gouden kooi waarin velen gevangen zitten. Want wat heb je aan een hoge functie, interessant loon, veelbelovende carrièrekansen en nieuwe firmawagen? Of beter: wat heb je aan die job die vooral op papier interessant lijkt?

We spraken met 5 mensen die hun comfortzone verlieten en kozen voor iets totaal anders ...

1. Annemie opende een praatcafé en keerde terug als fashionexpert

Begin 2010 startte Annemie D’Haemer bij A.S.Adventure. Ze doorliep diverse functies in verscheidene winkels en groeide in de functie van salescoach. Tot zij en haar man Joris een item afvinkten op hun gezamenlijke bucketlist: een eigen café. “Mijn man en ik hadden de droom om ooit zelfstandig te worden. Wij hadden ons oog laten vallen op een goed draaiend praatcafé bij ons in de buurt. Ik ben mee in de zaak gestapt en deed het fulltime. Mijn man hielp me na zijn uren, maar behield zijn job als treinbestuurder”, vertelt Annemie. Die job in het café – De Kneut in Lochristi – was leuk en intens. “Om 10 uur stonden al vaak mensen aan onze deur voor hun koffie, maar tegelijk waren we tot in de late uren open. Tot 3 uur ’s nachts op een dinsdag was zeker geen uitzondering. En dan moesten we nog het café poetsen.”

Toen er na twee jaar een mooie opportuniteit kwam van iemand die het café wilde overnemen, gingen Annemie en haar man daarop in. “Dat was een bewuste keuze, want de lange dagen begonnen wel door te wegen. We hebben twee kinderen. We hebben indertijd iemand deeltijds aangeworven, maar als je voor jezelf bekeek hoeveel belastingen en sociale lasten we daarop moesten betalen, bleek dat eigenlijk ook weinig interessant”, vertelt ze. En dus gingen ze in op het aanbod. Het café kreeg nieuwe eigenaars en Annemie ging opnieuw op zoek naar werk. Ze deed eerste enkele jobs en liet A.S.Adventure weten dat ze opnieuw beschikbaar was. “Want de visie van A.S.Adventure op het gebied van omgaan met klanten en personeel, is toch iets waar ik helemaal achter sta. Je krijgt er als medewerker respect, er worden de nodige opleidingen voorzien en de organisatie zorgt voor een optimaal welzijn van zijn medewerkers.”

Na enkele maanden viel er bij A.S.Adventure iets uit de bus. “Ik ben nu collega van de fashionexperte. Voor elke afdeling is er iemand die kennis in zijn of haar domein opzoekt en doorgeeft, en er ook de opleidingen over geeft voor de medewerkers. Samen met Magaly doen wij dit voor de fashionafdeling.” De job in het café mist ze niet. “Ik ben nu veel gelukkiger in mijn job. De job geeft me veel energie, het is ook een intensieve job maar het is meer afgebakend.”

Alain Faber 

2. Alain zegde zijn job als afdelingschef vaarwel en … typte ‘knelpuntberoep’ in op Google

Alain Faber werkt bij Colruyt Group als field service engineer. In die hoedanigheid staat hij, met zijn team, in voor het installeren en depanneren van alles inzake IT in de winkels: van pc’s, kassa’s, displays en aanverwante. Dat doet hij al zes jaar en graag. Daarvoor werkte hij als afdelingschef in een rubber-verwerkend chemiebedrijf. “Maar daar heb ik altijd het gevoel gehad niet op mijn plaats te zitten. Ook al had ik een mooi loon en veel verantwoordelijkheid, ik voelde me er op de een of andere manier niet op mijn gemak”, vertelt hij. “Maar als je er al tien jaar zit, is het wel een moeilijke beslissing om weg te gaan.”

De verhuis van dat chemiebedrijf was voor Alain naar eigen zeggen de druppel die de emmer deed overlopen. “Ik mocht mee, maar heb ervoor gekozen om me te laten ontslaan. Via de VDAB heb ik een opleiding tot netwerktechnicus gevolgd. Omdat ik in Google de term ‘knelpuntberoep’ had ingetypt, wist ik dat IT’ers en netwerkspecialisten goed in de markt lagen. Ik wilde altijd iets doen in IT, maar had er niet de opleiding voor. Die heb ik dus gevolgd”, vertelt hij.

In die maanden verstuurde hij als werkzoekende welgeteld 192 brieven. “Een getal dat ik nooit zal vergeten. Maar Colruyt Group was het enige bedrijf dat binnen afzienbare tijd antwoordde. Pas twee maanden later hebben twee andere bedrijven laten weten dat ik niet in hun profiel paste. Van al die andere heb ik niets gehoord. Ik vind dat nog altijd vreemd”, stelt hij. “Mogelijk speelde het feit dat ik al 39 jaar oud was een rol. Ik heb dat tijdens mijn sollicitatiegesprek bij Colruyt Group ook meteen gezegd. Maar ik zal nooit vergeten wat die persoon aan de overkant zei: ‘Ach 39 jaar, wat maakt dat nu uit?’”

Laurent Bounameau 

3. Laurent liet als specialist in ICT-security zijn job in de privésector voor wat het was

Laurent Bounameau (45), commissaris en ICT-expert bij de Federale Politie, was 15 jaar toen hij zich inschreef voor een opleiding bij defensie. Na een jarenlange loopbaan bij de overheid, ging hij een kijkje nemen in de privé, om na twee jaar met plezier terug te keren.

Naar de universiteit gaan was niet vanzelfsprekend voor Laurent. Toch was het altijd een droom om verder te studeren. Dus schreef hij zich in bij defensie. “In het begin van mijn carrière als onderofficier werkte ik en volgde ik tegelijkertijd een opleiding.” Een hard leven dat wel degelijk geloond heeft. Na defensie wordt Laurent commissaris bij de Federal Computer Crime Unit van de Federale Politie en na enkele jaren komt Laurent net onder de commissaris-generaal te staan en wordt benoemd hij als information security & privacy officer. “Ik was er verantwoordelijk voor informatieveiligheid. Zeg nooit informaticaveiligheid tegen informatieveiligheid”, benadrukt hij. “Het laatste gaat over veel meer dan computers. Het gaat over een volledig risicomanagement en de bescherming van de bevolking in alles wat privacy betreft.”

Vanuit die positie aasden veel instellingen op Laurent en zijn knowhow. Hij kreeg een aanbod van het FSMA, het publieke controleorgaan voor de banken in België en een semipublieke instelling. “Op het eerste moment heb ik nee gezegd. Ik zat op mijn plaats bij de politie, had een interessante functie, een stabiel leven – ik werkte er intussen 15 jaar – en dito loon. Toch nodigden ze mij uit voor een gesprek. Ik besloot mijn opties te vergelijken. Ik kon maar gaan luisteren.” Van alle kandidaten scoorde Laurent het allerhoogste op de test. Hij kreeg onmiddellijk de job aangeboden. Toen besloot hij zijn comfortzone te verlaten. Hij nam twee jaar loopbaanonderbreking en waagde de stap. “Andere mensen nemen die om een wereldreis te maken, ik besloot mijn carrièremogelijkheden te bekijken. Ik had 28 jaar in de publieke sector gewerkt en kwam nu in een semipublieke instantie terecht. Ik opereerde er op het niveau van cybersecurity en risicomanagement als CISO (chief information security officer) maar dan in een breder kader dan alleen dat van de overheid. Op dat moment was cybersecurity vooral iets wat mensen kenden uit de films in Amerika en wat relatief nieuw was in België. Heel fijn om in zo’n nieuwe, snel evoluerende sector te werken.”

Na nog een jaartje bij Proximus waren zijn twee jaar onderbreking op en moest Laurent een keuze maken. In de privé blijven werken of teruggaan naar de politie. “Ik heb een balans opgemaakt. Alle voor- en nadelen opgelijst. En voor mijn oude job gekozen. Natuurlijk zijn er voordelen aan werken in de privésector. Zoals een hoger loon. Maar dat werkt op een bepaald moment ook tegen je. Er moeten altijd maar financiële doelen gehaald worden, waardoor de onderliggende filosofie, waarom je aan cybersecurity doet, verdwijnt. Ik werk in een booming sector, eentje die de toekomst bepaalt en steeds belangrijker zal worden. Bij de overheid moeten we daarin investeren. Financieel, maar ook met de juiste mensen en hun competenties. Daarom zijn wij niet noodzakelijk op zoek naar de hoogste diploma’s, maar wel naar mensen met een heel gespecialiseerde kennis die gemotiveerd zijn. Hier zal de toekomst gemaakt worden.”

Els Slembrouck 

4. Els ruilde uitdagende managementfunctie voor job als vitality consultant

De weg naar de ideale job voor Els Slembrouck verliep in twee schuifjes. Ze werkte eerst enkele jaren als aankoper/ facility manager/ preventie-adviseur bij een multinational. Een functie met een mooi loon en een goede positie. “Een leerzame uitdaging in een toffe omgeving, maar toch was ik er niet compleet gelukkig. De job lag op de een of andere manier te ver van mijn eigen waarden”, vertelt ze.

Haar echte passie kon Els toen al enkele jaren kwijt in haar bijberoep als lifecoach. “Daar geef ik coaching rond zaken als burn-out of gezonde voeding”, stelt ze. Dat dergelijke zaken haar lagen, had uiteindelijk ook gevolgen voor haar (hoofd)carrière. “Ik ben uit mijn job bij de multinational vertrokken na lang en rijp beraad”, stelt ze. Els kwam terecht op de sales-afdeling van HR & Well-being-specialist Attentia als key account manager. “Het thema well-being sprak me heel erg aan.” Die job deed ze anderhalf jaar met veel plezier. “Ik had er altijd een goed contact met mijn overste en klanten”, vertelt ze.

Tot er in de dienst rond ‘corporate vitality’ een plaats vrijkwam. “Op dat moment heb ik mijn sales skills ingeschakeld om mezelf te verkopen”, zegt ze al lachend. “Het is iets wat ik heel graag wilde doen.” Mede door haar interesse en achtergrond kreeg Els de job. Vandaag tekent ze bij en met bedrijven hun beleid rond corporate vitality uit. “We nemen het brede welzijn in een organisatie onder de loep. Bedrijven voelen ook dat er nood is aan een integrale aanpak. De obligate fruitmand en de klassieke marathon met je personeel dienen dus deel uit te maken van een breder beleid”, vertelt ze. “Deze job ligt helemaal bij mijn ziel. Ook wat je professioneel doet, moet zo dicht mogelijk bij je vibes liggen. Dat staat bovenaan. Voor mij is het een droomtraject geweest.”

Lees verder:

Kathleen verliet de gouden kooi van het Zwitserse hotel 

In samenwerking met MARK Magazine
(td/wv) - Bron: MARK Magazine 

Meer info over Welke job past bij mij? , Stress , Loopbaanbegeleiding , Gelukkig op het werk , Evenwicht werk-privé , Ontslag nemen , Gezondheid

03/07/2017