Zakenreis

Als Joeri Scholts verneemt dat hij op prospectiereis moet met zijn collega’s, breekt het angstzweet hem uit. Hij ziet zichzelf al zestien uur tegen struise Sylvain geleund zitten in een reisbus en huivert.

31 oktober 2011

Delen

Ruth Lasters is leerkracht Frans in Borgerhout. Vorig jaar verscheen haar tweede roman Feestelijk Zweet. Om de beurt schrijven zij en San F. Yezerskiy de werkweek van zich af.

Op zakenreis zal hij moeten eten in het bijzijn van zijn collega’s. Erwten lijken in glazen kralen te veranderen, als Joeri eet in het openbaar, vlees in onkauwbare latex. Slapen is zo mogelijk nog problematischer. Wat als hij vreemde smakgeluiden maakt in zijn slaap of tegen zijn moeder praat met een hoog, kinderlijk stemmetje zoals vaker?

Bovendien wordt hij na een etmaal zonder privacy, bang om zonder het te beseffen diep in zijn neus of navel te gaan peuteren. De rituelen van het alleen zijn, die zich, noodgedwongen, misschien ook in gezelschap zullen uiten. En dan denkt Joeri nog niet aan het delen van het sanitair. Misschien zullen zijn collega’s zijn spijsverteringsgeuren wel becommentariëren of de haarresten die hij achterlaat in de doucheafvoer, verzamelen om er na een week een poppetje mee te maken, zoals men vroeger bij hem deed op internaat.

Alleen door een maandenlange training kan hij zo’n prospectiereis overleven, weet Joeri, die sindsdien snackbars afschuimt om er publiekelijk voedsel te leren verorberen waarvan de saus tot in zijn bakkebaarden springt. Meermaals per week tracht hij in te slapen in een spotgoedkope herberg, tussen kuchende en rochelende ouden van dagen. En bij hevige peristaltiek haast hij zich voortaan naar telkens een ander klein kamertje, met dunne houten wanden of zelfs slechts plastic vouwdeur in een of andere horecazaak.

Vergeefse voorbereidingen, want Joeri moet uiteindelijk alleen op businesstrip. Zo’n diepe rust valt over hem, dat hij half comateus in de reisbus ligt en de halte van de grootstad mist waar hij wordt verwacht, om pas honderd kilometer verder wakker te schrikken in een godverlaten gehucht met niets dan een goor café en een busstation, waar hij dagenlang zijn terugreis moet afwachten. Inmiddels geconditioneerd tot dutten in gezelschap, houdt hij aldoor zijn eigen geronk voor dat van een reuzehommel, met slapeloosheid tot gevolg. En door de eenzaamheid klinkt zijn gesmak zo luid, dat het door de hele vertrekhal lijkt te galmen, waarna ook zijn eetlust het laat afweten.

Joeri bereikt het thuisland slechts als een geconstipeerd wrak, dat zich voor dag en dauw per taxi naar zijn werk laat brengen om zich er, uit pure vermoeidheid, in het midden van de vloer te laten vallen. Het voelt alsof zij reeds naast hem liggen, verscholen onder het bleke vasttapijt, Nina van de Service, boekhouder Sylvain en manager Kuypers en elk ogenblik kunnen tevoorschijn komen, als uit een knus en olijk ballenbad. Alleen hij ligt reeds aan het oppervlak, uitgestrekt en relaxed en gerelaxeerd, eindelijk, tot in het diepst van zijn harde, overvolle onderbuik, al is hij werkelijk te uitgeput om zich tijdig te verplaatsen. Maar dat, meent Joeri, zullen zij, blij dat hij terecht is, hem allicht met de glimlach pardonneren.

Ontvang de nieuwste tips over werk en carrière

Meer dan 440.000 Jobat gebruikers zijn wekelijks op de hoogte

Aanbevolen jobs

Wij jij ook meer verdienen, leukere collega's of minder file ?

De job werd bewaard

Je kan je bewaarde jobs terugvinden onderaan deze pagina, maar ook op de homepage en in Mijn Jobat.

Wil je ze ook op andere toestellen kunnen bekijken? Meld je dan aan.