Verantwoordelijkheid

Hoofdverpleger Sven Espers heeft ontelbare malen tabletten en capsules voor patiënten van schappen genomen, razendsnel als waren het napoleonbonbons en zure beertjes in een snoepwinkel. Tot onlangs bracht hij infusen naar kamers, glimlachend, alsof hij olijke heliumballonnen leverde.

10 juni 2010

Delen

Ruth Lasters
Ruth Lasters is leerkracht Frans in Borgerhout. In 2007 won ze de debuutbprijs met haar roman Poolijs.

Maar twee weken geleden merkte hij, bij het bevestigen van een baxter voor een hoogbejaarde patiënte, dat hij een zakje insuline bij zich had in plaats van de glucoseoplossing die de arts had gevraagd. Sven rilde bij het – gelukkig tijdig – vaststellen van zo’n levensgevaarlijke vergissing en sindsdien kan hij de slaap niet meer vatten. ’s Nachts ziet hij zichzelf zware slaapmiddelen in plaats van placebo’s uitdelen, stollingsmiddelen waar het net bloedverdunners moeten zijn en overdag durft hij na een tijd zelfs geen Dafalgan meer toe te dienen alvorens driemaal luidop het opschrift te lezen.

Sven beseft dat het zo niet langer kan, besluit op zoek te gaan naar een functie met minimale verantwoordelijkheid en belandt uiteindelijk in een ijskraampje van een pretpark. Zijn dagen zijn al gauw even heerlijk voorspelbaar als de aardbeicornetto’s die hij er verkoopt, immer dezelfde. Tot hij zijn collega van de ‘Tyfoon’– een attractie die mensen de hoogte in katapulteert en met gigantische G-krachten weer naar beneden stort – wegens ziekte moet vervangen. Zijn nieuwe taak bestaat onder meer uit het controleren van de veiligheidsbaren der passagierszitjes: louter pro forma, daar de sensoren het toestel niet in werking laten treden voor iedereen rotsvast zit. Tenzij de elektronica – maar dat gebeurt echt sporadisch, zo wordt hem verteld – defect is natuurlijk, dan is zijn controle uiteraard wél van levensbelang.

Het woord ‘sporadisch’ gonst door Svens hoofd en om alvast te wennen aan zoveel stress, oefent hij het sluiten van de beveiliging al eens op Manual, de pop die wordt gebruikt voor testritten. Manual heeft een pin door zijn rug die men in het middelste zitje kan klikken, waarna een programma begint dat veel langer is dan de rit voor de passagiers.

Daar is de pop reeds vervangen door échte Tyfoonbezoekers en controleert Sven zo’n vier maal hun veiligheidsstangen. Hij kokhalst als de jongeren uiteindelijk de lucht in worden geslingerd, vijfenzestig meter hoog, hangend tegen wat baren die alleen hij als volledig vastgeklikt heeft verklaard. Bij de check-up van de volgende groep rammelt en trekt hij nog langer aan het metaal en na een poos duurt zijn controle veel langer dan de Tyfoonrit zelf. Pubers jouwen hem uit en verlaten de wachtrij, massaal andere attracties opzoekend. Uit verveling besluit Sven dan maar eens zelf van het megaspeelgoed te genieten. Met verantwoordelijkheidsbesef jegens zichzelf heeft hij tenslotte geen probleem. Voor de aardigheid zet hij de pop in het zitje naast hem. Het lijkt wel of Manual naar hem grijnst als Sven beseft dat zijn plastic gezelschap met zijn rugpin de dertig minuten durende testrit heeft ingesteld.

Ontvang de nieuwste tips over werk en carrière

Meer dan 440.000 Jobat gebruikers zijn wekelijks op de hoogte

Aanbevolen jobs

Wij jij ook meer verdienen, leukere collega's of minder file ?

De job werd bewaard

Je kan je bewaarde jobs terugvinden onderaan deze pagina, maar ook op de homepage en in Mijn Jobat.

Wil je ze ook op andere toestellen kunnen bekijken? Meld je dan aan.