Thatcher

Het leukste aan de staking van maandag vond ik dinsdagochtend. De wekkerradio sprong op, in De Ochtend werd muziek gedraaid en ik besefte dat alles eindelijk voorbij was. Twee weken lang had ik mijzelf gedwongen om mijn mond te houden, en het getwist tussen liberalen en vakbonden uit te zitten als de griep die mij op hetzelfde moment te bedde hield. Ik zou er geen letter over schrijven. Tot er iets gebeurde wat mij oprecht kwaad maakte.

3 februari 2012

Delen

San F. Yezerskiy
San F. Yezerskiy combineert een voltijdse jobs in de Vlaamse film met een prille carrière als schrijver.

Ergens in de aanloop naar 30 januari sloeg de discussie over naar de sociale media, waar de high potentials op Twitter in al hun antisyndicaal enthousiasme opeens citaten van Margaret Thatcher begonnen rond te sturen. ‘The problem with socialism is that eventually you run out of other people’s money.’ Zo, die zat! En dan onder elkaar zelfgenoegzaam gniffelen.

Dat studenten en jonge entrepreneurs vandaag grimmig en rechts zijn, in plaats van onzeker en links zoals oorspronkelijk de bedoeling was, daar kan ik mij met wat moeite nog bij neerleggen. Maar zelfs van daaruit is het nog een grote sprong naar dwepen met een politiek leider die in het Albion van de jaren tachtig alles heeft kapotgemaakt behalve de punkmuziek.

Het getuigt van weinig historisch besef om een vrouw die op één dag 323 Argentijnse matrozen de dood heeft ingejaagd, enkel om zichzelf een stoer imago aan te meten, nu te gaan prijzen voor haar half gevatte oneliners. Het is weinig geloofwaardig om luid te roepen dat we in tijden van crisis allemáál moeten inleveren, maar tegelijk boegbeelden achterna te lopen die symbool staan voor een compleet tegenovergesteld beleid.

Ik weet niet eens waarom ik een meer constructieve discussie had verwacht. Al sinds december was het duidelijk dat dit sociale debat niet méér zou opleveren dan enkele holle slogans, afgevuurd tussen twee partijen die geen enkele voeling hebben met elkaar. De studenten die door de media werden opgevoerd, ontpopten zich stuk voor stuk tot kleine klonen van Geert Noels, die zonder ooit een arbeider van dichtbij te hebben gezien, letterlijk napraatten wat werkgevers een dag eerder in dezelfde studio hadden gepredikt. Tegenover hen zaten dan weer slappe karikaturen van vakbondsleden, zelfs in deze crisis niet bij machte om een heel eenvoudige en grotendeels legitieme boodschap over te brengen zonder daarbij de meerderheid van de bevolking te irriteren.

En plots, vanuit het niets, weerklonk daar dan toch één zinnige stem. Die van actrice Charlotte Vandermeersch, in een interview aan Humo. ‘Ik durf mij daar niet over uit te spreken,’ zei zij over de stakingen, ‘simpelweg omdat ik niet in de huid van die mensen kan kruipen: ik werk niet al dertig jaar voor de NMBS, en aan mijn pensioen wordt voorlopig niet geraakt.’ Heel even zwijgen en zich proberen in te leven in de andere: het is waarschijnlijk te optimistisch om te verwachten dat dát ooit weer hip wordt. Nochtans is het de enige manier om te vermijden dat er nog langer met ongepaste heimwee wordt teruggekeken naar het tijdperk van Thatcher.

(sfy)

Ontvang de nieuwste tips over werk en carrière

Meer dan 440.000 Jobat gebruikers zijn wekelijks op de hoogte

Aanbevolen jobs

Wij jij ook meer verdienen, leukere collega's of minder file ?

De job werd bewaard

Je kan je bewaarde jobs terugvinden onderaan deze pagina, maar ook op de homepage en in Mijn Jobat.

Wil je ze ook op andere toestellen kunnen bekijken? Meld je dan aan.