Tablet

San F. Yezerskiy
San F. Yezerskiy combineert een voltijdse jobs in de Vlaamse film met een prille carrière als schrijver.

Het journaal waarmee De Prachtigste Vrouw Ter Wereld weer op televisie verscheen, stond volledig in het teken van de eerste schooldag. Haar terugkeer maakte mij zo week vanbinnen dat ik ei zo na mijn opdracht als professionele bullshitspotter verwaarloosde.

Tot er werd overgeschakeld naar een school in Sint-Niklaas, waar de leerlingen vanaf dit jaar les krijgen met bijstand van een tablet - de platte fontein der wijsheid, de glazen poort naar de toekomst. Na enkele sfeerbeelden van kinderen die het zelfs in het bijzijn van de camera niet konden opbrengen om enig enthousiasme te veinzen tijdens het uitpakken, volgden we hoe zij voor het eerst aan de slag gingen met het gadget dat hun hele schoolervaring ingrijpend en voorgoed zou veranderen.

Bijvoorbeeld door ... de wiskundeles te volgen in een elektronisch handboek. De leerlingen lazen mee, scrolden van boven naar beneden en markeerden voor de vorm hier en daar wat tekst.

Nu ben ik een grote voorstander van vooruitgang, maar dan toch vooral wanneer die begint met de vraag: ‘Wat willen we onze kinderen méér leren dan nu en wat is het beste medium om dat te doen?’ Niet: ‘We kopen twintig tablets, wat kunnen we daar zoal opzetten?’ Natuurlijk kom je dan niet verder dan een klassiek schoolboek waardoor niet gebladerd maar geswiped wordt. De enige manier om nóg minder meerwaarde uit een tablet te halen, is hem te gebruiken als plateau voor de melkbrikjes tijdens de speeltijd.

Ja, het is nuttig om een digitale atlas te gebruiken of te leren zoeken op het internet. Maar is dat voldoende om ouders een afbetalingsplan te laten aangaan? Voorlopig lijken de tablets niet meer dan een zoethouder, een manier om kinderen wijs te maken dat wiskunde ook hip kan zijn - zoals wij vroeger weleens naar een video mochten kijken van een bloednerveuze Bart Peeters die chemische proefjes voordeed. Niemand lette op, maar we waren tenminste stil. Het probleem is dat zoiets maar één lesuur werkt: zodra het nieuwe eraf is, wordt de wiskunde weer even saai als voorheen.

De kinderen in deze klas zullen zelf wel alle nodige computervaardigheden opdoen. De school moet net aanbieden wat thuis niét te vinden is, die kennis overbrengen waar kinderen niét zelf naar op zoek gaan.

Na deze reportage werd nog een tweede school bezocht. De directeur heette in een zaaltje alle leerlingen welkom. Aan de afgebladderde muren hingen tekeningen van verschillende vruchten, eerst afgeprint in zwartwit en daarna met potlood of wasco ingekleurd. Het zag er bijzonder knullig uit, maar ze waren met zorg gemaakt.

Ik dacht terug aan hoe ik voor mijn laatste jaren in het middelbaar zelf op zoek moest naar een nieuwe school. Uiteindelijk koos ik voor die in het lelijkste gebouw, met gordijnen uit 1972 en een speelplaats van een zakdoek groot, maar ook met leerkrachten die mij het gevoel gaven dat ze wisten waarmee ze bezig waren. Het type school waar ik later ook mijn eigen kinderen zal heensturen. Dan hebben ze maar niét hun eigen Marsverkenner in de klas.

(sfy) 

07/09/2012

  • 07 september 2012