Ritme

Ivo Basteels werkt in een andere tijdzone dan zijn collega’s. Waar de anderen zo’n vier telefoonoproepen en bestelbons afhandelen per uur, verwerkt hij er gemiddeld acht. Daar hij dubbel zo snel is, is het voor hem eigenlijk al 17u30 als het in het echt nog maar 13u is, meent Ivo.

4 juli 2011

Delen

Ruth Lasters
Ruth Lasters werkt als leerkracht Frans in Borgerhout. Vorig jaar verscheen haar tweede roman Feestelijk Zweet.

Voor de aardigheid draagt hij dan ook twee polshorloges, één die de werkelijke tijd aanduidt en één met zijn uur erop. En alsof dat nog niet genoeg is, berekent hij ook nog eens aan de hand van hun werkvorderingen, het tijdstip van zijn collega’s. Zijn hoofd is als zo’n muur vol klokken in een reiscafé. Met dat verschil dat er geen ‘Moskou’, ‘Tokio’, of ‘New York’ onder de wijzerplaten staat, maar ‘Patrick’, ‘Raoul’ en ‘Elsje’.

Doorwerken tot 17u30 en dus dubbel zoveel werk verzetten voor hetzelfde loon als dat van de tragere werknemers, lijkt Ivo ontzettend onrechtvaardig. Nuchter als hij is, ziet hij maar twee oplossingen. Ofwel elke dag reeds om 13u naar huis mogen gaan, ofwel betaald worden volgens prestatie, volgens elke afgewerkte klant. Maar beide voorstellen vangen bot bij zowel de vakbond als de directie. Er zit voor Ivo dus niets anders op dan zelf een eerlijk systeem te bedenken waarin hij zich noch uitgebuit, noch ongeapprecieerd voelt. In wezen zou hij om terug quitte te staan met zijn collega’s qua rendement, om de zes weken, evenveel weken ziekteverlof moeten nemen. Maar zulks lijkt Ivo, de redelijkheid zelve, nu wel wat overdreven. Hij besluit om zich één week ziek te melden om de anderhalve maand, een erg toegeeflijk compromis van zijn kant, vindt hij. Doch, na zijn derde keer thuisblijven, wordt hij voor luiaard aangezien. Woorden als parasiet, profiteur en paraceta-‘mol’, ontgaan de immer tactvolle Ivo geenszins.

Zoveel ondankbaarheid duldt zelfs de verdraagzaamste der verdraagzamen niet. Ivo slaat terug, meldt zich niet langer ziek om de zes weken, maar werkt net nog harder dan voorheen. Van ’s ochtends tot ’s avonds put hij zich uit om niet alleen zijn werk, maar dat van de godganse dienst te verrichten. Na nauwelijks drie weken heeft hij al Raouls klantendossiers in orde gebracht. Na twee maanden heeft hij zo’n werkritme ontwikkeld dat hij ook Patrick en Elsje professioneel heeft opgeslokt. Op wat telefoons na, doet hij zo goed als alles. Figuren van bordkarton lijken de anderen wel, volkomen misbaar voor het bedrijf. Vol triomf observeert hij hun kleine nietsdoenerijen, gecamoufleerd als noeste arbeid. Tot de manager hem binnenroept en hem zijn C4 aanreikt.

‘We moeten je laten gaan omdat niemand nog met je kan samenwerken’, luidt het verdict. ‘Maar er valt niets meer samen te werken, om de simpele reden dat er geen werk meer is voor hen’, brult Ivo terwijl hij zijn extra polshorloge uittrekt en tegen de designklok boven het bureau van zijn baas keilt. De grote en kleine wijzer begeven het, houden meteen halt op de plaat, waarna een waas van vermoeidheid neerdaalt over Ivo Basteels, als een enorme, onoverkomelijke jetlag.

(rl) 

Ontvang de nieuwste tips over werk en carrière

Meer dan 440.000 Jobat gebruikers zijn wekelijks op de hoogte

Aanbevolen jobs

Wij jij ook meer verdienen, leukere collega's of minder file ?

De job werd bewaard

Je kan je bewaarde jobs terugvinden onderaan deze pagina, maar ook op de homepage en in Mijn Jobat.

Wil je ze ook op andere toestellen kunnen bekijken? Meld je dan aan.