Oppas

Toen manager Sweys op een bijscholing had vernomen dat huiselijke gezelligheid het rendement verhoogt, aarzelde hij geen seconde. Hij deelde gratis fotolijsten uit opdat elk personeelslid zijn dierbaren zou tentoonstellen op de werkvloer.

31 oktober 2011

Delen

Ruth Lasters is leekracht Frans in Borgerhout. Vorig jaar verscheen haar tweede roman Feestelijk Zweet.

Magda van de Serviceafdeling stelde haar struise broers en pukkelige zussen op in een lijnrecht bataljon naast haar pc. Boekhouder Georges verwisselde voor de aardigheid de foto van Patricks bevallige vrouw met die van de extreem eczeemgevoelige echtgenote van de manager. En Edwin Pauwels - die nog nooit iemand ontmoet had het inkaderen waard, behalve zichzelf in betere tijden - vroeg om in plaats van foto’s, zijn ware levensgezel op zijn bureau te mogen zetten: zijn trompet. Een al te puur, poëtisch verzoek om het te kunnen weigeren, meende meneer Sweys.

Vrijwel onmiddellijk lekte er kwijl uit het koperen mondstuk naar het bureau van Denise Uiterpelt, die daardoor non-stop de onthaalmoeder van haar zoontje voor zich zag, wie zij had zien huiveren tijdens het wegvegen van babykwijl. Sindsdien kreeg Denise slechte vibraties bij het mens en zelfs buikpijn die aan omgekeerde weeën deed denken, alsof haar baarmoeder haar kind, dat in slechte handen was, terug naar binnen wilde happen, zei zij, waarna Patrick wansmakelijke hapgeluiden maakte.

Enfin, nog voor het trompetmondstuk helemaal was leeg gelekt, stormde Denise naar buiten, om haar uk te gaan halen, ‘hoogst uitzonderlijk, heirkracht!’ mompelend na terugkeer. Zij parkeerde haar nageslacht in zijn relaxstoeltje naast de printer en gilde toen Ivo het bijna gruwelijk verwondde, blindelings naar een document graaiend. Geschrokken stootte laatstgenoemde de foto van zijn dementerende moeder om, zich afvragend hoe het met het origineel was, dat hij al veel te lang niet had bezocht. ’s Anderendaags reed hij het oudje - ‘voor één keer maar!’ - het bedrijf binnen, haar in haar rolstoel naast en daarna in de lift zettend, als dat haar nou kalmeerde. Receptioniste Francine bracht wat later - ‘sorry, het kon niet anders’ - haar depressieve partner mee, die bij wijze van gedragstherapie halskettingen maakte van geperforeerde kroonkurken, niet eens opkijkend toen Georges zijn hysterische maîtresse - ‘echt een urgentie!’ - even naast hem achter de balie zette. Edwin die zich, door haar paniekerige gehuil, niet kon concentreren, speelde dan maar wat trompet, waardoor Magda’s zieke labrador ging blaffen. In die mate dat manager Sweys schreeuwde dat zijn personeel precies drie minuten tijd had om het gebouw te verlaten en thuis te gaan werken.

Hij zou zich wel bekommeren om hun privéproblemen. Hij zou zich degraderen tot oppas, als zij zich dan alstublieft elders rendabel maakten voor de firma, brulde hij, terwijl meneer Erweeghs, de grote baas, plots de lift uitkwam, struikelend over het been van Ivo’s dementerende moeder en Magda’s aanhollende labrador, waarna Francines depressieve man naast hem neerhurkte en boven zijn gezicht een ketting hield van losschietende kroonkurken.

Ontvang de nieuwste tips over werk en carrière

Meer dan 440.000 Jobat gebruikers zijn wekelijks op de hoogte

Aanbevolen jobs

Wij jij ook meer verdienen, leukere collega's of minder file ?

De job werd bewaard

Je kan je bewaarde jobs terugvinden onderaan deze pagina, maar ook op de homepage en in Mijn Jobat.

Wil je ze ook op andere toestellen kunnen bekijken? Meld je dan aan.