Netwerk

Toen ik dit jaar mijn uitnodiging in de bus kreeg voor het Filmfestival van Gent, liep er een koude rilling over mijn rug. Voor de meeste van mijn collega’s is dit hét evenement waar zij maandenlang naar uitkijken, maar ik kon alleen maar met weerzin denken aan de dode momenten tussen twee films, wanneer bezoekers de kans krijgen om in een speciaal ingerichte partytent - en hier komt weer zo’n rilling - te netwerken.

31 oktober 2011

Delen

San F. Yezerskiy
San F. Yezerskiy combineert een voltijdse job in de Vlaamse film met een prille carrière als zelfstandig schrijver.

In wezen is een festival eenvoudig: tijdens de film moet je stilzitten en niet te hard lachen of huilen bij scènes waar dat niet de bedoeling is. Op de receptie achteraf probeer je voldoende te profiteren van de gratis cava, zonder daarbij zo dronken te worden dat je deinend op imaginaire golven de hele zaal doorkruist om met iets te luide stem aan de minister van Cultuur te vragen of zij misschien weet hoe dat nummer van The Police heet waarin Sting op het einde ‘Peanuts! Pea-núúúts!’ roept.

Deze basisregels ken ik, maar toch weet ik mijzelf op avonden als deze geen houding te geven. Ik ben het gewend om in mijn eentje op een kamer na te denken, situaties en anekdotes eindeloos te herkauwen en ze daarna op te schrijven. Alles wat daarbuiten valt, en zeker het sociale, is maar een rol die ik speel wanneer dat van mij wordt verwacht. Het lukt mij prima om bekwaamheid en een goed humeur te veinzen binnen de vier muren van mijn bureau, maar zodra ik dat duidelijk afgebakende podium verlaat, ben ik reddeloos verloren. Drop mij op een receptie en na vijf minuten begin ik onwennig te flirten met de meisjes die de garnalenhapjes ronddragen, waarna ik de rest van de avond vanuit een hoekje de actie ga observeren, in plaats van eraan deel te nemen.

Ik herinner mij een kerstfeestje, een jaar of twee geleden. Bij gebrek aan een goede uitvlucht stond ik op klaarlichte dag in een leeggehaalde refter tussen vijftig mensen met wie ik niets gemeen had, behalve het gebouw waarin wij allen werkten. Ik liep doelloos door de zaal en probeerde af en toe in te breken in een dodelijk saai gesprek over lobbywerk in het sociale middenveld. Toen dat na een kwartier nog steeds niet was gelukt, ben ik naar buiten gevlucht. Pas op de trein naar huis kwam ik weer tot rust. Achteraf bleek dat niemand had gemerkt dat ik het feestje had verlaten, laat staan dat ik er ooit was geweest.

Die paniek van toen is nooit meer overgegaan. Dinsdag was ik uitgenodigd op mijn allereerste prijsuitreiking. Misschien zou het deze keer wel lukken, dacht ik, omdat ik daarheen mocht als mijzelf en voor één keer geen typetje moest spelen. Uiteindelijk heb ik samen met de andere genomineerden een halfuur lang naar de grond staan kijken. Alleen een dronken man kwam ons even zijn verhalen vertellen. Dat deed hij heel erg luid. Ik glimlachte naar het meisje dat de hapjes rondbracht. Toen de man uitgepraat was, vroeg hij of wij nog lang zouden blijven. Ik antwoordde: ‘Neen, ik denk dat ik maar ga. Ik heb nog een deadline.’ Pas op de trein naar huis kwam ik weer tot rust.

Ontvang de nieuwste tips over werk en carrière

Meer dan 440.000 Jobat gebruikers zijn wekelijks op de hoogte

Aanbevolen jobs

Wij jij ook meer verdienen, leukere collega's of minder file ?

De job werd bewaard

Je kan je bewaarde jobs terugvinden onderaan deze pagina, maar ook op de homepage en in Mijn Jobat.

Wil je ze ook op andere toestellen kunnen bekijken? Meld je dan aan.