Links

Mijn ouders hebben mij links-progressief opgevoed. Dat hield vooral in dat wij thuis De Morgen lazen, in de tijd dat dat nog iets betekende, en dat mijn zus niet op tennis mocht omdat dat een sport was voor bourgeois. Alle andere levenslessen werden eerder onderhuids doorgegeven. Toen ik als puber naar loeiharde protestpunk begon te luisteren, was dat niet om mij af te zetten tegen de opvattingen van mijn ouders, maar slechts een luidere en minder toonvaste manier om daarin mee te gaan.

5 oktober 2012

Delen

San F. Yezerskiy
San F. Yezerskiy combineert een voltijdse jobs in de Vlaamse film met een prille carrière als schrijver.

Toen ik later afstudeerde en merkte dat het moderne bedrijfsleven niet zat te wachten op de dingen die ik kon, leek het mij logisch dat ik mij bij een vakbond zou aansluiten om de papieren voor mijn wachtuitkering in orde te brengen. Een vriendelijk meisje met dreadlocks maakte mij op tien minuten tijd wegwijs in mijn dossier. Van vrienden die alles rechtstreeks met de overheid regelden, hoorde ik dat zij verdronken in de administratie en aan het loket het verwijt kregen dat zij niet hard genoeg zochten naar werk. Vandaag, meer dan zes jaar later, draag ik nog steeds elke maand een onvoelbaar klein deel van mijn loon af, uit dankbaarheid en als steun aan jonge mensen die nu met dezelfde problemen zitten als ik toen.

Maar hoewel ik links ben én lid van een vakbond, is er nooit een zware activist aan mij verloren gegaan. Verontwaardigd was ik nochtans genoeg, zeker de afgelopen jaren, waarin het bon ton werd om te schieten op alles wat nog maar naar belastingen en herverdeling ruíkt, waarin een voormalig Unizo-baas de Vlaamse regering mocht uitkleden tot enkel nog Economie als enige beleidsdomein overbleef en waarin het bij momenten zelfs leek alsof er in de studio van Terzake veldbedden waren geïnstalleerd voor de economen van Itinera, zodat zij daar iedere dag nóg sneller hun theorieën zouden kunnen verkondigen voor de camera, daarbij in hun vuist grinnikend omdat niemand doorhad dat de ‘onafhankelijk in hun naam niet hetzelfde betekende als ‘onpartijdig’. Ik zag de maatschappij opschuiven en deed niets, omdat ik wist dat daartegen niets kon worden gedaan.

Solidariteit met een naamloze onbekende bestaat niet meer. We hebben het tegenwoordig zo goed dat we niet alleen niet meer zien dat anderen het minder goed hebben, maar dat het ons zelfs ergert wanneer zij dat kenbaar willen maken. Wij klagen over iedereen die ons in de weg staat tussen het werk en thuis en het liefst van al doen we dat anoniem op het internet.

Omdat ik niet hou van slechte dienstverlening, maar net zomin van medepassagiers die de hele tijd zuchten, vloeken en met hun ogen rollen, sta ik al enkele maanden iedere dag een half uur vroeger op om in plaats van de trein de bus te nemen naar het werk. Woensdag was voor mij dan ook een ochtend als alle andere. Alleen luisterde ik nu de hele weg lang naar het verzamelde werk van Billy Bragg. Want zoals een vriend eerder deze week opmerkte: er zijn misschien almaar minder mensen die denken zoals wij, maar wij hebben nog steeds de beste soundtrack.

(sfy) 

Ontvang de nieuwste tips over werk en carrière

Meer dan 440.000 Jobat gebruikers zijn wekelijks op de hoogte

Aanbevolen jobs

Wij jij ook meer verdienen, leukere collega's of minder file ?

De job werd bewaard

Je kan je bewaarde jobs terugvinden onderaan deze pagina, maar ook op de homepage en in Mijn Jobat.

Wil je ze ook op andere toestellen kunnen bekijken? Meld je dan aan.