Expertise

Ruth Lasters
Ruth Lasters is leerkracht Frans in Borgerhout. In 2007 won ze met haar roman Poolijs de Debuutprijs.

Lode Evers loopt er niet mee te koop, maar eigenlijk is hij de allerbeste van het bedrijf. Hij kent ettelijke nummers van heftruckonderdelen uit het hoofd, zoals Bruno postcodes van Thaise badplaatsen kent en Irène de namen van alle filmpersonages ooit neergezet door Mel Gibson.

Hij kan bij wijze van spreken een heftruck verkopen aan een landmeter en er is geen enkele professionele vraag waar hij geen antwoord op weet. Als problemsolver numero uno wordt hij gezien, al noemt hij zichzelf liever de MacGyver van het bedrijf, maar dat is iets tussen Lode Evers en zichzelf, dat hoeft verder niemand te weten.

Nu hij binnenkort verplicht met pensioen gaat, ziet Lode de toekomst van zijn collega’s dan ook somber in. Hij vreest dat magazijnier Marcel die om de haverklap beroep doet op hem, na zijn vertrek weer aan de roltabak zal gaan, dat facturiste Lili haar augurkensalades zal inruilen voor te veel tompoezen, Irène haar middagpauzes weer integraal zal doorbrengen voor het rimpelvullersrek in de parfumerie en dat Bruno’s nagelranden aldoor kraslotgrijs zullen zijn.

Nee, Lode Evers zou Lode Evers niet zijn als hij niet naar een oplossing zocht voor de anderen. Hij anticipeert alle professionele euvels die zich na zijn vertrek kunnen voordoen en schrijft de bijhorende oplossingen op steekkaarten. Eenmaal al zijn knowhow verzameld, maakt hij de kast achter zijn bureau leeg, zet zijn vijf fichebakken erin en plakt een etiket op de deur met daarop Expertise Evers.

Maanden, jaren gaan voorbij en in de veronderstelling dat zijn oud-collega’s voortdurend zijn kast in duiken op zoek naar topadvies, geniet Lode volop van zijn pensioen. Tot hij op een ochtend langs zijn vroegere werk wandelt en ziet hoe zijn vijf fichebakken door struise kerels van de stoep worden getild en in een vuilkar worden gegooid. De afvalschuif knarst en Lode Evers voelt een even grote razernij in zich opkomen als toen zijn minnares met opzet dezelfde patisseriecursus was gaan volgen als zijn vrouw en zij wekelijks dezelfde oefentaart garneerden.

Hij ijsbeert door het industriepark tot alle personeelsleden van TS naar huis zijn, alleen de poetsvrouw er nog is, die hem herkent en hem, na een smoes over nostalgie, binnenlaat. Hij stormt de trap op naar zijn vroegere verdieping, knipt de ene na de andere computer aan en wist de contractgegevens van de drie belangrijkste klanten.

Slechts een kwestie van uren is het nu, weet Lode, eer hij gebeld zal worden door een compleet tilt geslagen Bruno of door een snikkende Irène, al zou een hyperventilerende Marcel ook al mooi zijn. Het is uiteindelijk een stotterende Lili die hem ’s anderendaags belt, vertelt over de gegevens die zij op raadselachtige wijze zijn kwijtgespeeld en vraagt hoe zij ze kunnen recupereren.

‘Maar de oplossing is toch te vinden in mijn kast,’ zegt Lode Evers.
‘In de ... in de kast,’ hakkelt Lili.
‘Precies. In de vierde fichebak, onder U.1.12. of Urgente softwareperikelen Recuperatiemanoeuvres, links op het tweede schap.’

29/04/2010

  • 29 april 2010