Column

Eurovisiesongfestival kleedje

Je mag een man geen enkele kans geven om je te behandelen alsof je de beruchte Teen Talk Barbie uit de jaren negentig bent … (San F. Yezerskiy, combineert een voltijdse jobs in de Vlaamse film met een prille carrière als schrijver)

In een moment van onoplettendheid maakte ik eerder deze week op Twitter een grapje over vrouwenemancipatie, als reactie op een promofilmpje voor het Eurovisiesongfestival. Niet slim. Binnen de kortste keren kreeg ik een stel mopperende dames over mij heen. Omdat Twitter niet meteen het beste medium is voor een genuanceerd debat, maak ik even op deze plaats mijn punt af.

Aldus de feiten: de Belgische kandidate Iris - een piepjong meisje met een volwassen stem, niet onaantrekkelijk voor wie van iets te vrolijke meisjes houdt - postte na afloop van haar generale repetitie een filmpje op de website van de VRT. Zij vertelde hoe super alles was verlopen en riep ons op om zeker naar haar halve finale te kijken. Ook hoopte ze dat wij haar kleedje mooi vonden, want ‘dat was het natuurlijk het belangrijkste’. Mogelijk heb ik daarop geïnsinueerd dat Iris met dit laatste citaat de klok van de emancipatie honderd jaar terugdraaide.

Ik weet het wel, de spontane, opgewonden chanteuse wilde alleen maar even haar enthousiasme ventileren, en neen, zo belangrijk is het allemaal niet. Toch blijft het een ongelukkige uitspraak voor een meisje dat deelneemt aan zo'n druk bekeken internationale wedstrijd.

Vrouwen hebben het nog steeds niet gemakkelijk in hun professionele leven. Decennialang hebben zij gevochten om dezelfde jobs te kunnen krijgen als mannen. Nu ze die hebben, worden ze er minder voor betaald en krijgen ze minder kansen om door te groeien naar de absolute top. Als het even tegenzit, belanden ze tussen collega's die de hele dag ongepaste opmerkingen maken of zichzelf zo overschatten dat ze in elk vriendelijk gebaar een uitnodiging tot toenadering zien. Ik wil maar zeggen: ik behoor tot dat percentiel van mannen dat zich er heel goed van bewust is dat het aan óns ligt dat die hele emancipatie niet al lang is afgerond.

En toch is het zeker net zo belangrijk dat vrouwen in een professionele context hun inhoudelijke kwaliteiten blijven benadrukken, niet hun uiterlijk. Je mag een man geen enkele kans geven om je te behandelen alsof je de beruchte Teen Talk Barbie uit de jaren negentig bent, die wiskunde zo moeilijk vond en zich hardop afvroeg of ze ooit genoeg kleren zou hebben, want hij zal die met beide handen grijpen.

Natuurlijk weet ik ook dat het Songfestival al sinds 1975 niet meer draait om inhoud of talent, maar met haar deelname heeft Iris de taak gekregen om tenminste te doen alsof dat wel zo is. Zij kan niet zeggen: ‘Ach, het speelt in feite geen rol wie er wint of hoe goed ik zing. Het enige wat telt, is dat jullie vanavond een paar uur lang niet hoeven te denken aan jullie falende carrières, jullie stilzwijgend verlengde relaties en de dood die ons onvermijdelijk één voor één te pakken krijgt.’ Dat zou té eerlijk zijn. Dus beschouwde ik Iris deze week als een professionele zangeres - misschien zelfs een rolmodel voor achtjarige meisjes met podiumdromen - die zo bekwaam mogelijk een popliedje moest zingen. Ik heb geluisterd. Maar ‘fuck’ dat kleedje.

(sfy) 

25/05/2012

  • 25 mei 2012