Cockpit

Aangezien het vorige teambuildingsweekend een financiële aderlating was voor de firma, besluit manager Robben het bezoek aan het kartingcircuit, de paintballbaan en het wokrestaurant dit jaar over te slaan. Waarom samen peperdure activiteiten doen, als de tegenovergestelde aanpak, ‘alles een poos moederziel alleen moeten doen’, misschien wel even bevorderlijk is voor de groepsdynamiek?

23 september 2011

Delen

Ruth Lasters
Ruth Lasters is leerkracht Frans in Borgerhout. Vorig jaar verscheen haar tweede roman Feestelijk Zweet.

Robben beslist om zijn werknemers een week van elkaar te isoleren, waarna zij de samenwerking met hun makkers - die zij nu als al te evident beschouwen - opnieuw zullen appreciëren. In een mum van tijd zal zijn team weer hechter zijn dan ooit, zonder ook maar één cent te hebben verkwist aan iets zweverigs, onbecijferbaar als ‘arbeidsvreugde’. Het woord alleen al. Mensen proberen wijs te maken dat werken leuk kan zijn, kom nou. Zoveel leugenachtigheid wenst hij niet te ondersteunen.

Ter voorbereiding van de teambuildingsweek laat Robben de werkvloer ontruimen en vol stemhokjes zetten, die hij bij de gemeente heeft kunnen lenen. Zodra elk personeelslid een hokje heeft betrokken, wordt ieders gsm in beslag genomen en e-mailsites worden geblokkeerd om alle communicatie uit te sluiten.

Hilariteit alom de eerste minuten, tot iedereen, op vraag van de manager, een paar fluogele oorstopjes tot diep in het gehoorkanaal duwt. Een absolute stilte treedt in, die Sonja van de Dispatch welgeteld 43 minuten volhoudt, waarna zij met stoel, dossiers en daarna ook printer, het naburige hokje betreedt om tegen Marie-Josée Vanimmerseel geleund te zitten typen. Raoul Debeck daarentegen, werkt sneller en efficiënter dan ooit, afgeschermd van het rumoer en de kritische oogopslag van zijn collega’s. Als zat hij plots in de cockpit van een loopings makende F16, na jaren te hebben doorgebracht in een zwaar, haast onbestuurbaar vrachtvliegtuig.

Zo nu en dan gluurt Raoul over de afscheiding naar de anderen, waarvan het gros zijn oorstopjes reeds heeft uitgedaan. Boeings met verroeste vleugels ziet hij (de roddelaars), grijze lijnvluchttoestellen (de competitieve harde werkers) en speelgoedhelikopters (de goedlachse leden die de helft van de werktijd verspillen aan anekdotiek).

Op woensdag zijn bijna alle stemhokjes afgebroken of tegen elkaar geplaatst. Op donderdag is de ruimte verdeeld in drie grote enclaves, waarachter bovengenoemde groepen verzameld zitten. Het zijn de roddelaars die de eerste prop - met daarop de belediging ‘Serviceseuten!’ - in het hok van de harde werkers keilen, die - niet precies wetend vanwaar ze komt - dan maar het hele luchtruim bestoken met proppen vol professionele verwijten.

Het geschut gaat pas één en dezelfde richting uit, als de drie kleine gemeenschappen de houten cockpit opmerken, van hij die als enige heeft volhard in zijn isolement. Helaas is het geen schietstoel die Raoul Debeck naar buiten dwingt, maar stampend, duwend, dof ogend grondpersoneel. Over een baan van planken, verfrommeld papier en smalende blikken, strompelt Raoul weg. Traag, log, taxiënd.

(rl)   

Ontvang de nieuwste tips over werk en carrière

Meer dan 440.000 Jobat gebruikers zijn wekelijks op de hoogte

Aanbevolen jobs

Wij jij ook meer verdienen, leukere collega's of minder file ?

De job werd bewaard

Je kan je bewaarde jobs terugvinden onderaan deze pagina, maar ook op de homepage en in Mijn Jobat.

Wil je ze ook op andere toestellen kunnen bekijken? Meld je dan aan.